Na jugu Bačke, 10-ak kilometara od Novog Sada, nalazi se mesto Kać. Prvi put se pominje 1332-1333. godine u spisku Papskog desetka. Samo ime verovatno potiče od keltske reči "katy", što znači nasip, jer, gledan sa juga, iz rita, Kać izgleda kao da leži na nekom nasipu.

     Godine 1570. Kać je imao ušorenu ulicu sa 14 kuća, a 1882. godine u Kaću je živelo 1.045 stanovnika. Od 1848. do 1918. godine, u vreme vladavine Austro-Ugarske monarhije, uvodi se privatna svojina i podela zemlje po domaćinstvima, koja su dobila po 16 katastarskih jutara. U to vreme stanovništvo se intezivno bavi ribolovom.

     Neposredno pred prvi svetski rat, 1914. godine, u Kaću je živelo oko 4.100 stanovnika. Seoski sokaci su leti bili puni prašine, a u jesen vode i blata. Preko ulice, do komšije, pravljeni su prelazi od kukurzovine, pleve i slame.

     U drugom svetskom ratu Kać je bio pošteđen od masovnih stradanja. U tom periodu poginulo je ili nestalo 58 kaćkih stanovnika. Sredinom 1946. godine počinje kolonizacija porodica iz Bosne i Srema u Kać. Naseljeno je oko 1.000 stanovnika, koji su zauzeli mesta odbeglih Nemaca. U Kaću tada živi 4.500 ljudi.
     Danas je Kać moderno urbano naselje, sa svim pratećim sadržajima koja krase gradsku sredinu. "Svetosavski dom" i široka glavna ulica doveli su njegovu lepotu do savšenstva. Rukometni klub "Jugović" je ponos mesta i cele države, a veliki broj dečaka i devojčica ukjučen je u brojne sportske aktivnosti. U toku, i posle rata na prostorima SFRJ, Kaćani su pružili ruku solidarnosti unesrećenom narodu. Mnogi od tih ljudi, bez doma i groba, pronašli su ovde posao i krov nad glavom, ponovo živeći život dostojan čoveka.

     Mesto sa 16.000 stanovnika polako ulazi u period kada će lokalna vlast intezivnije rešavati komunalne probleme, što će Kać uvesti u red najorganizovanijih mesta u Vojvodini.